Wij besloten in januari 2000 dat we een kindje wilden adopteren, daar een biologische eigen kind onmogelijk bleek te zijn. Na de inschrijving voor een BKA-nummer viel in november 2000, het bericht van buro VIA in de bus, in februari begonnen de bijeenkomsten. Al gauw na deze bijeenkomsten kregen we een telefoontje van de raad voor kinderbescherming, dit was in juli 2001 en op 27 augustus 2001 hadden we beginseltoestemming. Dit had gevolg dat we op 1 november 2001 bij de stichting "Kind en Toekomst" zaten voor een gesprek. Dit gesprek viel ons heel erg tegen, hier werd verteld dat de wachttijd 1 tot 1 xbd jaar kom gaan duren. Dit alles bleek niet zo te zijn, op 26 maart 2002, ging de telefoon, " met Berthie van stichting "Kind en Toekomst"", ik stond op dat moment perplex en dacht dit kan niet, het moet een grapje zijn. Berthie zei dat ze een voorstel wou doen van een meisje van ongeveer 1 xbd jaar oud, maar ze had een medische achtergrond, deze werd mij verteld en heb het zo goed mogelijk proberen op te schrijven, ook beloofde ze mij deze gegevens te faxen, deze lag 5 minuten laten op kantoor. Deze papieren heb ik naar onze huisarts en een kinderarts gefaxt met de vraag wat de risico’s waren voor haar toekomst, volgen deze artsen was er een minimaal risico en hebben wij Berthie gebeld om "ja" te zeggen, met het gevolg dat wij 8 april naar Halle moesten voor een afreisgesprek. Dit gesprek stelde niets voor, ze wisten niet wanneer we zouden vertrekken, hadden geen foto en geen info over de plaats van de adoptie, omdat dit pas het tweede kindje was uit deze plaats. Op 27 april kwam het verlossende telefoontje van Grazyna, we worden 9 mei 2002 om 11.30 uur in Koszalin verwacht. Zij vertelde me ook dat de foto’s van Ania bij de stichting lagen, en wat er verder van ons verwacht werd. De maandag erna direct nar de stichting gebeld voor de foto’s, zodat we haar 1 mei eindelijk konden bewonderen. We zijn gaan voorbereiden, wat we moesten meenemen, het kamertje was al besteld. Alles was zover geregeld. 8 mei vertrokken we richting Polen, we werden hier ontvangen door Wanda, de moeder van Grazyna, en door een andere familie, die op dat moment ook voor adoptie daar waren, hun hadden net de tweede rechtbankzitting achter de rug. Alles verliep super deze reis, donderdag om halftwaalf naar de adoptiecommissie, samen met Grazyna, de adoptiecommissie bestond maar uit 1 persoon, Aleksandra. Hierna naar het kindertehuis, we konden hier vragen stellen over Ania en ons werd wat verteld over haar. Toen kwam ze binnen, ons verlegen klein meisje, wat was ze een schatje om te zien. Blond, blauwe oogjes en krulletjes, ze wou niets van ons weten, vindt het gek met 7 volwassenen in een klein kantoortje en de twee waar ze naar toe moet gaan spreken ook nog een vreemde taal. Na een chocolade brak het ijs en kwam ze af en toe naar ons toe. Na een half uurtje werd ze naar bed gebracht en wij konden gaan lunchen. Na deze lunch weer naar het tehuis, waar we met haar mochten wandelen, we hebben anderhalf uur gewandeld en hebben haar toen terug gebracht. De volgende dag moesten we terug naar de adoptiecommissie om te tekenen, in de middag zijn we toen weer met Ania wezen wandelen en gespeeld in het tehuis, Ania wou helemaal niets van ons weten, ze wou zelfs het eten niet van mij. De derde dag ging het beter, ze wou met ons spelen en kwam zelfs bij ons zitten, gelukkig maar, want de adoptiecommissie kwam controleren, die middag zijn we nog met haar geweest spelen op het strand, ze keer zich de ogen uit, met dat water en zand. Het afscheid was heel moeilijk, eindelijk voelde ze zich op haar gemak bij ons en dan moet je nar huis. Er was ons beloofd dat het maar voor korte duur zou zijn, dus hoopte we het beste. Om half 8, die avond zijn we richting Nederland gereden, onderweg eerst nog even bij Wanda, in Stettin een kop koffie gedronken samen met Grazyna, zij reedt met ons mee nar huis. De volgende ochtend om halfacht hebben we Grazyna op de trein gezet in Arnhem en wij zijn naar huis gereden, waar we om negen uur doodop aankwamen. Alles was even spannend, want wanneer we weer terug mochten wisten we niet, de maandagavond belde Grazyna dat de rechter met vakantie was en deze week zeker niet terug mochten. Die week zijn we kleding, speelgoed etc. gaan kopen en dingen gaan verzamelen die we dachten in de komende weken nodig te hebben. Helaas duurde het toch twee weken voordat we terug mochten. ( Hierbij mochten we van geluk spreken, want bij de meeste duurt het veel en veel langer) Op donderdag avond kregen we een telefoontje van Grazyna, dat we maandag om twee uur in het kindertehuis werden verwacht om Ania op te halen, en op 13 juni zou de rechtszitting zijn. Op zondag 26 mei 2002 vertrokken we voor de tweede maal naar Mielno, de auto zat helemaal tot aan de nok toe vol. Om zes uur ‘s avonds kwamen we in de stromende regen aan, eerst wat eten en toen uitpakken, alles moest klaar staan als Ania kwam, het bedje, haar speelgoed etc. De volgende morgen kwam Wanda vertellen dat we om 10 uur naar het kindertehuis zouden gaan om met Ania te spelen, wat een geluk, want wachten duurt altijd te lang. Hier hebben we dan ook gespeeld en mochten we kijken hoe ze daar aten, met z’n tweexebn in een klein keukentje aan twee kleine stoeltjes, als het niet snel genoeg ging, werden de bordjes opgeruimd. Om 2 uur was het zover, Ania had haar middagdutje gedaan en we mochten haar mee naar ons verblijf nemen. Ze huilde heel hard en wou niet in de auto, huilend op mama’s arm hebben we haar meegenomen naar onze kamer, geprobeerd wat te spelen om het ijs te breken, n twee uur was het huilen gestopt en zijn we samen met Wanda boodschappen gaan doen, zij heeft ons uitgelegd wat alles was, zodat we het later zelf wisten. Na het avondeten heeft Ron Wanda naar de trein gebracht, terwijl Ania samen met onze hond Youri op bed zat te spelen. Ze ging om halfnegen vrijwel direct slapen in har nieuwe bed, om de volgende dag om halfnegen weer wakker te worden. We zijn de volgende tweeeneenhalve week doorgekomen met wandelen, af en toe nar het strand en boodschappen doen en natuurlijk spelen met Ania. Na ongeveer 1 week kwam er een ander echtpaar voor het andere meisje, dat nog in het tehuis zat. Dit was voor ons wel leuk, je had nog wat aanspraak. Zij zijn eerst een weekend gebleven en kwamen na een kleine week weer terug voor de rest van de procedure. Dit had tot gevolg dat we ongeveer 4 weken samen in Mielno zijn geweest, waardoor de weken niet zo lang zijn, doordat je samen over dingen kunt praten die je tegenkomt, af en toe ook gewoon gezellig samen koffie drinken, maar ook veel dingen met je eigen gezinnetje ondernemen. Na onze rechtbankzitting 13 juni, Ania was tijdens deze zitting bij dit andere gezin, zijn we eigenlijk pas een beetje de omgeving gaan verkennen. Je voelt je opeens een stuk vrijer, zo van, nu kaan niemand har meer afnemen. We hadden een rechtsgeldigheid van twee weken, dit was een meevaller, want meestal is dit drie weken, dus na twee weken is Ron met Aleksandra, de papieren gaan afhalen, en de geboorteakte gaan afhalen in haar geboorteplaats, dit alles gebeurde op een vrijdag. Hierdoor konden we die dag geen paspoort meer aanvragen en zijn we zondags naar Stettin gereden, om op maandag het paspoort aan te vragen. Gelukkig kwam dit op donderdag terug, zodat Ron die vrijdag met Wanda naar Warschau gaan om een uitreis visum af te halen bij de Nederlandse ambassade. Zaterdag 6 juli 2002 zijn we om half 7 richting Nederland vertrokken, ik moet zeggen er valt een blok van je hard als ge de grens voorbij bent. Om 4 uur die middag kwamen we thuis aan, verwelkomd door de opa’s en oma’s. Het was met of Ania terug kwam van vakantie, ze voelde zich meteen thuis, ook het slapen in haar nieuwe bedje ging weer prima. Zelfs na een dag wist ze precies, waar haar spulletjes waren etc. Ania is toen ze tweexebneenhalf werd naar de peuterspeelzaal gegaan, hier doet ze het prima, ze is razend enthousiast om te gaan. Het enige waar ze volgens ons in achter is, is het spreken dit begint nu n 1 jaar langzaam op gang te komen, verder is ze volgens kinderarts en consultatiebureau helemaal niet achter. Natuurlijk zijn er ook minder leuke ervaringen, ze heeft een tijd alles wat met de periode Polen te maken had niet willen zien, dit is weer voorbij. Ook heeft ze zoals alle kinderen een heftige "nee" periode achter de rug, maar dit heeft niets met adoptie te maken, dit hebben alle kinderen. Het was een heel ander jaar dan alle voorgaande, voor Ania, maar ook voor ons. Sinterklaas, Kerst, verjaardagen, allemaal dingen die er eerst voor har niet op die manier waren en voor ons ook op een andere manier. Achteraf zeggen wij, de zes weken in Polen waren soms heel zwaar, vooral de nieuwe situatie, en de heimwee naar huis. Je wilt graag je kindje laten zien aan je familie en vrienden. Maar het is heel goed voor de hechting, er is niemand die je zegt hoe het moet en wat het beste is voor je kind. Alleen wij twee met onze dochter, zo weet ze na 6 weken dat wij ervoor haar zijn, en als je thuis komt, zijn wij de enige personen, die ze kent, dus komt ze snel bij je troost zoeken. We zouden dit alles voor geen goud meer willen missen en we willen dit verhaal met andere delen, zodat mensen ook weten dat een adoptie vanuit Polen niet altijd, fout gaat, want je hoort altijd maar alleen de negatieve dingen. Wij hebben geen negatieve dingen meegemaakt. Ook hebben wij gewoon alles op ons af laten komen, gedaan zoals hun het ons zeiden, en niet proberen via een andere weg om alles sneller te kunnen. We zouden deze keuze nogmaals maken, als het nodig zou zijn en de hele weg nogmaals met plezier bewandelen.
